اوّل چیزی که حق سبحانه و تعالی بیافرید گوهری بود تابناک ، او را عقل نام کرد که " اوّل ما خلق اللّه تعالی العقل " و این گوهر را سه صفت بخشید : یکی شناخت حق و یکی شناخت خود و یکی شناخت آنکه نبود پس ببود.از آن صفت که به شناخت حق تعالی داشت "حسن" پدید آمد که آن را نیکویی خواندند ، از آن صفت که به شناخت خود تعلّق داشت "عشق" پدید آمد که آن را مهر خوانند ، و از آن صفت که نبود ،ببود،تعلّق داشت "حزن" پدید آمد که آن را اندوه خوانند و این هر سه از یک چشمه سار پدید آمده اند و برادران یکدیگرند.

حسن که برادر مهین است در خود نگریست،خود را عظیم خوش دید ، بشاشتی درو پیدا شد ، تبسّمی بکرد ، چندین هزار ملک مقرّب ازو پدید آمدند.

عشق که برادر میانیست با حسن انسی داشت،نظر از وی بر نمی توانست گرفت ، ملازم خدمتش می بود،چون تبسّم حسن بدید شوری درو افتاد ،مضطرب شد،خواست که حرکتی کند ، حزن که برادر کهین بود درو آویخت ، از آن آویزش آسمان و زمین پیدا شد.