پس از ارسال قسمت نخست از " خاطرات حج " به قلم این حقیر، نکاتی به

ذهن خطور کرد که لازم دانستم با خوانندگان عزیز در میان بگذارم:

-نوشتن یادداشت های بلند و بی سر و ته! که به زعم برخی دوستان سبک

و شیوه ای جالب در نگارش است، مورد توجه ی لازم قرار نمی گیرد! شاهد

این مدّعا نشانه هایی است که از جانب نگارنده در متن داخل شده بود ولی

دیده نشدند! پس کم گوی و گزیده گو چون دُر ای پسر...

-تجربه ی زیادنویسی و روده درازی برای خودم که ...ای بدک نبود...

و حالا قسمت اصلی داستان که امیدوارم بتونم منظورمو خوب بیان کنم...

" عمو " به گفته ی کسانی که میشناختنش، گنده لات محله ی عباسی بوده

و لقبش " علی فری " بوده! احتمالأ بخاطر موهای فری که داشته. چیزی که از

" عمو " همیشه تو ذهنم تبلور می کرد و بعد از گذشت این همه سال هنوز از

یادم نرفته اینه که می گفتن: " عمو " همسرشو هر جایی نمی برده با خودش

و اگر هم مجبور بوده جایی با همسرش بره،شونه به شونه و همردیف همسرش

راه نمی رفته و همیشه چند قدم جلوتر از اون راه می رفته! چند باری هم که

خودم شاهد این حرکت بودم حسابی برام جالب شده بود.

" عمو " به همراه یکی از رفیق فابریک هاش، هر سال برای خوش گذرونی و

عشق و حال... راهی دیار فرنگ می شده و حسابی خوش می گذرونده...

که بعد از پیروزی انقلاب توبه می کنه و میشه اهل نماز و مسجد و این آخری ها

زیارت خونه ی خدا و میشه " حاج علی ".

یادتون هست که تو قسمت اوّل گفته بودم: جوون برای اینکه مشکلاتش حل

بشه نذری کرد و نذرش این بود که: یه حال مشتی به یکی از بنده های خدا

بده! از قضا مسیر زندگی " عمو " و این جوون تو جایی مثل خونه ی خدا به هم

گره می خوره!

" عمو " همون بیمار سرطانی داستان منه که چنان درد و بیماری امونشو بریده

بود که بستری شدن ها و عمل کردن ها هم کفاف بیماری کشندشو نداده بود و

همه ی اطرافیانشو از این بابت نگران کرده بود. دلیل تشدید کننده ی این نگرانی

ثبت نام " عمو " برای حج عمره بود که با توجه به بیماری و شرایط جسمانی ای

که داشت، امیدی برای رفت یا بازگشتش نبود! مضاف بر اینکه نمی شد در مورد

مشکلی که داشت چیزی به خودش گفت و منصرفش کرد که در این صورت

مرگش زودتر از موعدی فرا می رسید که سرطان لعنتی قولشو داده بود...

پس از مشورت با روحانی فامیل که از بیماری " عمو " هم اطلاع داشت، تصمیم

بر این شد تا حتمأ " عمو " به این سفر آسمونی بره چرا که زیارت خونه ی خدا

تو تقدیرش قرار گرفته که تو دم دمای آخرش، تسکینی براش باشه.

موضوع مهم دیگه این بود که کی می تونه از پس کارهای " عمو " بر بیاد و اونو

این ور و اونور برای طواف و زیارت و ...ببره و نذاره که هیچ رقمه اذیت بشه.

جوون قصه ی ما هم در جریان قضیه قرار گرفت و به همه اطمینان داد که همه

جوره هوای " عمو " رو داشته باشه و خوب تر و خشکش کنه. این بود که حتی

اتاق جوون و " عمو " یکی شد و تمام خاطرات حج این دو نفر با هم رقم خورد.

برای " عمو " که چند تا عمل جراحی کرده بود، حتی راه رفتن هم مشکل شده

بود و مجبور بود روی ویلچر بشینه! جوون می دید که چطور " عمو " اون وقتهایی

که روی ویلچر می شینه، دستشو جلوی صورتش می گیره تا نکنه شناخته

بشه! همون " عمو " یی که همردیف همسرش راه نمی رفت، حالا مجبور بود

ویلچر نشین بشه و کسی دیگه این طرف و اون طرفش ببره! جوون یک بار هم با

زیرکی تموم خواسته بود که عصا به دست " عمو " بده تا وقتی که راه می خواد

بره، زمین نخوره ولی غرور " عمو " بیشتر از این بود که حاضر بشه عصا به دست

بگیره!

جوون کم کم به یاد نذری که کرده بود افتاد و مصمم تر شد که نذاره حتی آب تو

دل " عمو " تکون بخوره. چند باری هم از شیطون شنیده بود که: چرا داری خودتو

الّاف یکی دیگه می کنی!؟ چرا نمی ری جاهای دیگه ای رو ببینی که خیلی ها

آرزوی دیدنشو دارن که بعدأ حسرتشو نخوری !؟ و چه و چه ... ولی اون وادی

مقدّس تر از این بود که این حرف ها خریدار داشته باشه.

جوون و " عمو " حسابی به هم عادت کرده بودن و بدون هم جایی نمی رفتن!

حتی " عمو " چای یا غذایی رو که جوون براش تدارک می دید، فقط می پسندید

و حسابی تو این چند وقته وزن اضافه کرده بود.

جوون اکثر شب ها بیدار بود و کاملأ حواسش به " عمو ". چند باری هم صحبت

" عمو " رو با همسرش شنیده بود که چقدر عاشقونه و دلبرانه بوده و از این

بابت خوشحال و متعجب شده بود.

مهلت دو هفته ای حج به پایان رسید و هر کی رفت سر خونه و زندگی خودش.

جوون چند باری پس از سفر " عمو " رو دیده بود ولی تنها چیزی که یادش مونده

پوست آویزونی بود که تا استخون خیلی فاصله داشت!

وقت " عمو " تموم شده بود و باید می رفت ولی متفاوت. باید می شد " حاج

علی " و می رفت. شاید باید می شد عاشق همسرش و می رفت. شاید باید

 می شکست و می رفت و خیلی شاید ها و باید های دیگه که ما نمی دونیم...

روحش شاد یا حق و التماس دعا